امسال می‌خواستم شب یلدایی مشابه پارسال داشته باشم. عطا گفته بود بیا امسال یک چیز خوب بخوریم، مثلا تکیلا. من گفتم جانی واکر مشکی. سربازی من را از یک سری چیزها دور کرده. سپرده بودم به چند نفر که برایم تهیه کنند. نکردند. البته در آخرین لحظات یکی گفت که می‌گیرد اما تا دیروقت. تا دیروقت منتظرش ماندیم. امسال شب یلدا “گوران برگویچی” در کار نبود. دیگر جمع چهار نفره‌ی ما ـ من و عطا و اسکار و رکس- جایش را داده بود به جمع پنج نفره ای که جای اسکار و رکس را چند نفر دیگر پر کرده بودند. عطا مشروبش را خورد و خوابید. اما من نخوابیدم، خوردم و سیگار کشیدم، کشیدم و خوردم…

حالا صدایم گرفته، شبیه خروسی که عاشق تام ویتس است. فردا هم باید بروم پادگان. رییس جدیدمان صبح‌ها یک ساعت فرآن می‌خواند و ظهرها همه را بیرون می‌کند که برویم مسجد. چون می گوید که این فرصت حیف است، نباید از دست داد. فردا هشت ماه دوم سربازی من شروع می‌شود.

حالا این حرف­ها برای چیست؟! دوره آموزشی تمام شده ولی این­بار هم پیش­بینی­های من از ادامه­ی آسانتر سربازی غلط از آب درآمد. شده­ام نگهبان سفارت یک کشور آفریقایی، که هر روز بی­وقفه، 4 ساعت ظهر، 4 ساعت شب مجبورم کنار این کیوسک سبز لعنتی پاس بدهم. تحمل اینکه هم­­دوره­ای­های هم درجه­ام الان در قسمت اداری از صبح تا ظهر موش چال می­کنند و تو اگر شانس داشته باشی می­توانی تنها پنج – شش ساعت مرخص شهری بگیری و هوایی عوض کنی سخت است. تحمل اینکه همه جز تو یک مشت بچه­ی نوزده- بیست ساله هستند که هیچ سنخیتی از هر نظر با تو ندارند و تو باید با آنها زندگی کنی آسان نیست. اینکه همه برنامه­هایت برای ادامه تحصیل و هزار کوفت دیگر رفته روی هوا  و  تو اسیر یک جریانی شدی که هیچ راه (و ابزاری!) فرار نداری شرایطت ا همچنان سخت و غیرقابل تحمل کرده. وقتی هشت ساعت در روز نه اجازه داری چیزی بخوری، باکسی صحبت کنی و بدبختانه چیزی بخوانی! چه می­شود کرد. تنها می­شود مثل حالا، یک آگهی که به دیوار چسبانده­اند را کند و در پشت سفید کاغذش این خزعبلات را نوشت. دور از چشم موتورهای گشت، کاغذ سیاه کرد تا شاید این ساعت­های لعنتی کسالت بار زجرآور تندتر بگذرد.

الان ظهر یک روز به شدت گرم تابستانی است. برای اینکه بشود نوشت، داخل این کوره­ی شبیه کیوسک نشستم و عرق می­ریزم. همین موقع­هاست که افسر گشت پیدایش شود. باید این آگهی­های خط خطی شده را تا کنم و جایی قایم کنم تا شاید سندی باشد برای سال­های بعد که قطعا قضاوت منصفانه­تری خواهم داشت از این روزهای نکبتی­ام.

شاد و خندان، چست و پابک، نرم و نازک زبان می خواندیم و جلو می‌رفتیم، اما چه خوش خیال که “مکروا و مکر الله و الله خیر الماکرین”. بله، یک ماه هم از روزی که دفترچه فرستاده بودم نگذشته بود، من داشتم با یکی از دوست‌هام تلفنی صحبت می‌کردم که زنگ خانه را زدند، پستچی بود. تنها بودم، به دوستم گفتم که می‌روم دم در، بهت زنگ می زنم. نامه از نظام وظیفه بود. از پله‌ها که بالا می‌آمدم بازش کردم، تاریخ اعزام: اسفند ۸۹، به عبارتی می‌شد اولین دوره‌ای که ممکن بود من اعزام بشوم، از آن زودتر تاریخ اعزامی برای امثال من نبود. نه کسی بود نه دوربینی که زل برنم به سمتشان. مات و مبهوت، درمانده از این تقدیر الهی پیش خودم می‌گفتم چرا برای من آخر؟ باز رفتم نشستم که فکر کنم. چون فکر بکر من با شکست مواجه شده بود و من باز باید مغز می‌سگالیدم (همچین کار ناجوریست خلاصه). کسی نبود، پس باز پیش خودم گفتم همانطور که می‌شود تاریخ اعزام را جلو انداخت، پس همانطور می شود عقب انداخت. ساعت اداری تمام نشده بود، لباس پوشیدم و رفتم اداره نظام وظیفه که خب عقب بیاندازم دیگر. سرهنگ نگاهی به برگه من انداخت. گفتم من اردیبهشت امتحان دکترا دارم، اینجوری همه چیز من به هم می ریزد. سرهنگ دست گذاشت روی قسمت تحصیلات و خواند: فوق لیسانس غیرپزشکی، بعد عاقلانه به سفیه، یعنی من، نگاه کرد، یعنی دکترا؟‌ غیرپزشکی؟ خر خودتی! و من باز به دنبال دوربین. گفت کاری نمی توانم بکنم، دی ماه بیا شاید شد. دی ماه رفتم، با کلی غمزه و اشوه برگه ام را گرفت که یعنی باشد، تمدید می کنیم.

چه فایده، فهمیده بودم که نهایت یک دوره (یعنی دو ماه) تمدید می‌شود و من اردیبهشت سربازم. تمام برنامه‌های من برای امتحان زبان به هم خورده بود. نمی دانستم چه کنم، زودتر امتحان می دادم کم خوانده بودم، دیرتر می شد بعد از آموزشی و دو ماه وقفه هرچه خوانده بودم را می‌پراند. چه کار می‌توانستم بکنم جز فحش دادن؟‌پس فحش دادم زیاد. گذشت و نامه دومم آمد که اردیبهشت اعزامی تا جر بخورد هر آنچه که باید و من گرفتم به همانجا که داند. خلاصه دست و پا می‌زدم و زبان می خواندم. دیرترین تاریخی که می توانستم امتحان بدهم، سیرده فروردین بود. بله همان سیزده بدر خودمان. آنها که نمی‌فهمند سیزده به در چیست و اینها. خب اشکالی ندارد. می‌گدشت و من نشسته بودم به زبان و دیگر هیچ مثلا. نزدیک‌های عید بود، یعنی همین چند روز قبل، به عبارتی ۲۷ اسفند. جمعه بود و من داشتم با همان دوستم تلفنی صحبت می‌کردم. تنها بودم. زنگ خانه را زدند. پستچی بود. به دوستم گفتم می روم دم در، خودم زنگ می‌زنم. نامه جدیدی بود از نظام وظیفه. محل اعزام و جزییات از این قبیل را گفته بود. از پله‌ها بالا می‌آمدم و نامه را می خواندم: تاریخ: اول اردیبهشت. نیرو: نیروی انتظامی. مرکز آموزش: شهید بیگلری مشکین شهر.

بله مشکین شهر، کمی دورتر از اردبیل، شمال غرب ایران. تهران بستان آباد، اتوبوس، قارت قارت ترمز دستی. ترک زبان‌ها. نیروی انتظامی. راستی شما تعطیلات خود را چگونه می‌گذرانید؟

- ایستاده در گوشه‌ای از خیابان فلان استریت که نه من می‌شناسم و نه احتمالا کس دیگری، سینه جلو با نمایی باز، عکسی آماتور. بلافاصله عکس بعدی به همین شکل ولی جای عکاس عوض شده و او عکس گرفته. در کلاس درس خالی، زیر سردر دانشگاه، در راهروی دانشکده، کنار یک ماشین. نماها همچنان باز چنانکه سوژه خود او نیست. خب ما می‌شناسیمش. بست فرندز: سه تا غیر ایرانی. سه ماه است که رفته.

- استوس به زبان آلمانی، کامنتهای زیرش چهارتا از دوستان ایرانی آنجایش و باز به آلمانی. عکس‌های شب هالووین، شاد و خندان، در لباس یک خرگوش، شانه به شانه با یک دزد دریایی سومالیایی. به گمانم.

اینکه اینکارها درست است یا نه را نمی‌دانم. اینکه از فردای روزی که قدم در شهری خارجی گذاشته، تمام علایقش از زمین تا آسمان فرق کرده، اینکه روزی بیست تا عکس تکراری می‌گذارد که با ادمهای تکراری در جاهای مختلف عکس گرفته، و صدتا “اینکه” دیگر را نمی توانم هضم کنم. مغزم پر می‌شود از سوال‌هایی که جوابی ندارم برایشان. یعنی انقدر ساده است ‌که بروی آنجا و حل بشوی در آن اجتماع. اینکه راحت بروی در یک جشن کریسمس که خب ریشه‌ی مذهبی دارد و آبجو بخوری و شیک و ملایم برقصی. وقتی حرف می‌زنی، در مکث صحبت های یک “نیچ”‌ عمیق بگی. در اشاراتت دو انگشت دست‌هایت را مثل دست‌های طوطی کنی و کله‌ت را گیومه ببندی و “انی وی، انی وی” بگویی. این‌ها چیست؟ یعنی تغییر به همین راحتیست؟ آخر نیست. ادا ست؟ قایم شدن زیر یک لایه‌ایست که همرنگ جماعت شوی؟ گم شدن در یک برزخی از هویت است که لنگ در هوا به همین تعلیق بسنده کنی. حداقل روزی صدتا درخواست برای حمایت از نام خلیج فارس و اعتراض به هتک حرمت نام ایران و غصب نام مولوی و این‌ها را نفرست. تو برو با همان “آکی کیو مو تو” و “عبدالله ابوبکر” و ” اوزگول قارپوزیان” نیو فلان پارتی و حالش را ببر.

اما این روزها تمام تقویمم جمعه است، دیگر نه انتظاری برایش مانده و نه حتی ترس و غم و حسرتش. بازی تمام شده و ورزشگاه تاریک است و من توپی جا مانده وسط میدان. حتی شوت هم نمی‌شوم. آنقدر در این جمعه‌ها درجا زدم که عادت کردم. عادت کردم به تکرار، به تجربه نکردن کارهای نو. به روزمرگی محض. به هفته‌های سراسر جمعه.

راستش من هیچ کدام از اینها را تجربه نکردم. اصلا تا هیجده نوزده سالگی جز چهارتا کتاب آگاتاکریستی و ایزاک آسیموف چیز دیگری نخواندم. اصلا تا آن موقع نمی‌دانستم تن‌تن چی هست. چایکوفسکی فحش است یا اسم یک شهر. عمو و عمه و دایی و خاله‌ای نبوده که دورتر از دو ساعت از خانه‌مان فاصله داشته باشد. چیزی جز همین مزخرفات طنین و تپش و جام جم ندیده بودم. آن هم خانه‌ی یکی از فامیل‌ها. نوستالژی بچگی من شاید از این جنس فقط باشد. پسر عمو و پسر خاله‌ای نداشتم که کاری جز فوتبال بازی کردن و سیگار پنهانی کشیدن کار دیگری انجام داده باشد. هیجان جمع‌های بچگی فامیل شاید شنیدن خاطرات س.کسی پسرهای فامیل با فلان دختر فامیل بوده که حتما چیزی جز خیالبافی نبوده. که البته سر و تهشان چنگی به دل نمیزد که مثلا دل ببندم به فلان دختر و الان بگویم  بله ما هم عشق دوران بچگی داشتیم،‌ هی روزگار! از روزنامه و مجله و این ها جز دو سه تا کیهان بچه‌های مزخرف چیز دیگری در خاطرم نمانده.

هرز زیاد رفتم. نمی دانستم چجوری باید برسم به جایی که آدم موفقی باشم. چون حرف پدر مادر همیشه همین بود. که فقط باید درس خواند که مثل ما نشوی. من هم می خواندم. اما حالا درس خواندن چه شکلی‌ست؟! چیزی نمی‌دانستم. یادم نمی‌آید تا به حال از کسی سوال درسی پرسیده باشم یا اینکه مثلا کسی برای امتحان فلان درس با من کار کرده باشد. هر چه بود دست و پا زدن‌هایی بر پایه سعی و خطا بود. رفتن و رفتن بدون آنکه بدانم به کجا می‌روم. درد به این عمق که من ساختار شکن فامیل در درس‌خواندن بودم. چون سقف تحصیل، تجدید نشدن و قبول شدن بود. کسی رنگ چیزی بالاتر از دیپلم را ندیده بود. آن هم در مواردی نادر.

زندگی من جدا از تمام این افه‌های روشنفکرییست که می‌بینم و می‌خوانم. نقطه‌ی قابل توجه ای از بچگی ندارم که بگویم. حرفی که بگویم بله مثلا بیتل‌ها لالایی شبانه برای من می‌خواندند ندارم که بگویم. حسن شماعی‌زاده شاید نمونه‌ی مشابهی باشد، یا چه چه حمیرا. خاطره‌ی فیلم‌های دوران بچگیم را فقط می‌توانم “توفان” با بازی آمیتا باچان در دو نقش برادران دوقلو یا فوقش فیلم “سامسون و دلیله” که بعد از آن تا مدتها فکر می‌کردم قدرت تنها می‌تواند در موی آدم باشد. همین. البته نه، یک فیلم ترسناک دیدن دو نفره با دایی محترممان هم بوده که داییم از ترس مرا جلوی چشمانش گرفته بود و من با دو چشم وق زده بیرون تا سالها آن فیلم را از ذهنم پاک نکردم (هنوز جرات دیدن آن فیلم را ندارم، دروغ چرا). ژانگولرهای بچگیم شاید برک دنس رقصیدن به سبک مایکل جکسون مرحوم بوده یا چه بدانم زدن سه تا گل به هم محلی ده سال بزرگتر پسر عمویم تو “گل‌کوچیک”.

اینجوری بود خلاصه. شاید الان باید شیفت هفتگی شبانه‌ام تو آژانس را می‌رفتم نه اینکه بشینم گودر بخوانم. یا مثلا جای هیچکاک دیدن‌های این روزها باید تو جمع گرد رفقا سیگاری رد می‌کردم و از خاطرات سفر دبی تو تابستان حرف می‌زدم. اینکه الان دارم خیر سرم وبلاگ می‌نویسم شاید نتیجه یک اتفاق بود. شاید نه، حتما تصادفی اینجوری شده. یک جایی، روزی، در بین آن سعی و خطاها افتادم این‌طرفی. همین. منظور این که این حرف‌ها راجع به بی‌رمقی دوران بچگیم، سر دلم باد کرده بود که باید می‌گفتم.

گفتم.

انتخابات نزدیک شد. ما با امیدی واهی باد شدیم. سه ماه روی هوا بودم. این حجم انرژی و هیجان که هم‌سن سالهای من  را مهربان کرده بود را باور نمی‌کردم. آیا این همان آدم‌ها بودند که از تک تکشان بدم می‌آمد؟! مگر می‌شد؟ ‌اما شده بود. دوم خرداد در استادیوم دوازده هزار نفری آزادی، وقتی بیست هزار نفر پسر و دختر موج مکزیکی می‌زدند و از ته دل می‌خندیدیم، دیگر چه می‌خواستیم. می‌دانی چندین سال بود که از ته دل نخندیده بودم؟ آن روزها می‌خندیدم. ساعتها پیاده از انقلاب تا آزادی، از پارک وی تا تجریش رفته بودم. وسط خیابان با جماعتی زیاد به کلاغ پری احمدی‌نژاد را هوا کرده بودیم و به خنده‌ای منفجرش. اینطوری بود. اما نه به این ایده‌آلی. شب که می‌شد. وقتی خسته از راهپیمایی می‌رسیدم خانه و در وبلاگ‌ها و فیسبوک (آن روزها حتی یوتیوب هم فیلتر نبود!) سر موسوی و کروبی چانه می‌زدم. بعد ترس سراغم می‌آمد. کابوس من شده بود صحنه‌ای از تلویزیون که گوشه‌اش چهره‌ی منحوس احمدی‌نژاد لبخند زنان در صدر لیست نشسته. ۲۲ خرداد سرخوش از صف حوزه‌ی رای‌گیری که همه متمایل به موسوی و کروبی بودند را به شب رساندم. شبش آن کابوس را دیدم. اما نه در خواب،‌با همین چشمهایم دیدم گوشه‌ی تلویزیون را. شب تولدم بود. تا صبح گلویم داشت از بغض منفجر می‌شد. خوابم نمی‌برد. کانال عوض می‌کردم و باز هم همان اختلاف. شصت و سه درصد! تا صبح بیدار بودم و به خود می‌پیچیدم. روز بعد چشم امید به اشخاصی داشتم که فکرش هم اسفناک بود. نه جدا له شده بودم. باید کاری می‌کرد. که کردیم. کسی نمی‌خواست پا عقب بگذارد. بالای میله‌های بین دو خیابان ایستاده بود و پلاکاردی دست نویس در دستش: “جمعیت تا الان سه میلیون نفر”. پایمان سفت‌تر می‌شد و می‌رفتیم تا ته ماجرا. موسوی، سر بهبودی روی وانت با بلندگو صحبت می‌کرد. محمدرضا خاتمی روی لبه‌ی پنجره‌ی مسجد ایستاده بود و لبخند به لب. کروبی سرسختانه از جلوی شریف رد می‌شد و ما فریاد که :”کروبی رای مرا پس بگیر”.

فرار می‌کردیم و ضد شورش دنبالمان. چشمانمان قرمز و عده‌ای دست بسته به داخل ماشین پرتاب می‌شدند و ما می دویدیم. به کجا؟! دخترک روی زمین غزق خون. “ندا بمون ندا بمون”. بغض ما ترکید. پایمان خم شد و زانو زدیم از این غم. سکوت کردیم ولی با هم بودیم. ساعت‌ها ساکت زیر آفتاب راه رفتیم. گاز اشک آور خوردیم، سرفه کنان. نفس دویدن هم نداشتیم. اما می‌دویدیم. باتوم خوردیم. خواهر پای برادرش را گرفته بود که برادرش را نبرند با خودشان. روی زمین کشیده شد، ولی بردنش. نمی دانستیم سر به کجا بگذاریم. شبانه دانشجوها را از اتاقشان به زیر کشیدند و خونشان به زمین ماسید. زار زار گریه کردیم. آنقدر زیر پایشان به خاک غلطیدیم که نایی نماند برای فرار کردن. خزیدیم به لاکهایمان.

امروز. کلافه و بی‌حوصله. نه دیروزی ونه خیالی برای آینده. کدام آینده؟ بیکار. بی پول. بی امید به همه چیز. دل به چه ببندیم در این بد روزگار؟

شده تا به حال، حس نداشته باشید از جایتان تکان بخورید و دلتان بخواهد همانجا سرخوشانه دراز بکشید و به هیچ چیز فکر نکنید؟ حتما شده. حالا یک چیز دیگر. شده تا به حال مثانه‌تان قصد ترکیدن داشته باشد و تا خیس شدن لحظه‌ای بیش فاصله نداشته باشید؟‌ حالا حکایت ماست. هرکدام یک طرفی پهن شده بودیم و به قابلمه‌های انباشته‌ وسط اتاق نگاه می‌کردیم. کسی که عزم کرده بود و این همه غذا برایمان آورده بود، اعلام کرد که چشمانش هم زرد شده، سرش را کج کند از گوشش بیرون می‌ریزد، اما خدا هم نمی‌تواند تا دستشویی ببردش. کمی بالا پایین کرد، دید نه راه ندارد، باید کاری کرد. همت مضاعف کرد و از جایش بلند شد و صاف رفت سمت در بالکن. باقی ماجرا گفتن دارد؟ کارش را که کرد برگشت سر جایش. چند دقیقه بعد باز اعلام کرد که گویا کارش را به نحو نیکو انجام نداده و احتیاج به بازنگری‌ست. درفشانی‌اش را تکرار کرد، در همان مکان.

داشتیم در مورد این قضیه هم بحث می‌کردیم و می‌خندیدیم که یکی از بچه‌ها آمد پیشمان و گفت فلانی دفتر حراست احضارت کرده. گفتیم می‌دانیم. گفت من می دانم چه کسی پشکل ماجرا بوده و رفته گذاشته کف دستشان. جالب شد. گفت من آن شب کاری داشتم رفته بودم اتاق پایینی شما. من تو اتاق نشسته بودم و دو سه نفر هم در بالکن داشتند صحبت می‌کردند. در همین گیر و دار دیدند دارد آب از آسمان می‌ریزد روی سرشان. اول فکر کردند اتاق‌های بالایی تو بالکن  لباس پهن کردند و آب چکه می کند پایین. اما جریان آب جور دیگری بود. خلاصه چشم انداختند دیدند که بله چه می‌تراود مهتاب! خلاصه عصبانی و رگ گردن ورم کرده، یکیشان گفت که من می‌روم بالا “نهی از منکر”شان  می‌کنم. بعد از چند دقیقه برگشت. تعریف کرد که محکم تذکر داده و آنها هم عذرخواهی کردند واین حرف‌ها. گرم صحبت از تذکر لسانی و مراحل نهی از منکر بود که صدای شر شر آب مجددا آغاز شد…

بله.

نیمه‌های شب بود، من روی یکی از تخت‌ها ولو شده بودم و خواب و بیدار به خود می‌پیچیدم. خیلی یادم نمی آمد که جریان چیست. که چرا من اینجا دراز کشیدم و اصلا کجا هستم. چشم باز می‌کردم می‌دیدم هر کسی گوشه‌ای مشغول کاری ست. یکی نشسته وسط اتاق و بین چند قابلمه دارد از یکی غذا می خورد. آن یکی گوشه‌ی تخت دراز کشده و قاه قاه می خندد. کمی محو می دیدم و هی خواب به من غلبه می‌کرد و چشم‌هایم بسته می‌شد. صدای در را می‌شنیدم که محکم بسته شد. باز بیدار می‌شدم. می‌دیدم وسط اتاق ایستاده با چندین قابلمه و بشقاب و چیزهای دیگر در دستش می‌خندد. خالی می‌کرد وسط اتاق و دسته جمعی همه می خندیدند و باز از اتاق می‌رفت بیرون. این صحنه را یادم است چندین بار دیدم. میان یکی از این خواب و بیداری‌هایم. دیدم روی تخت کنارم نشسته. بیدار که شدم، گفت “بیا بخور! بستنی واست آوردم” و بعد بستنی را فرو کرد در حلق من و رفت.

صبح شده بود. داخل خوابگاه که می‌رفتیم همه می‌گفتند دیشب یکی تمام یخچال‌ها را خالی کرده و هیچکس نمی‌داند چه کسی بوده. وسط اتاق ما پر بود از قابلمه و خرت و پرت. ما هم دورآنها از خنده روی زمین غلت می‌خوردیم. اما این تمام ماجرای آن شب نبود. اتفاقات دیگری هم افتاده بود و پس از آن شب افتاد…

یه دایی داشتم، که کاشکی الان بود. اون ته خط رسیده بود که من تازه فهمیدم کی هستم اصلا. حالا یه بار، یا شاید هم بارها در موردش نوشتم. این دایی نادر من یه اصطلاح دل انگیزی داشت. یه موقع‌هایی که می‌دید شوخی شوخی زیر دست و پای همه داره اینور اونور شوت میشه می‌گفت “جن.ده خانومتون منم دیگه؟!” حالا حکایت منه. الان روشنش می‌کنم شاید به عمق این اصطلاح رسیدید.

یکی از دوستهام که “یکی”ه و “یونیک” واسه من، بعد از یه سال جون کندن تو کانادا برگشته بود ایران!!! دیشب رفت. این یه ماهی که اینجا بود، حق مطلب رو از منظر فسق و فجور و منهیات  و منکرات و مسکرات تو این ماه مبارک ادا کردیم. آخرین روزها بود، قد علم کرد که یه بار هم به طبیعت بزنیم دسته جمعی و عشقی و حالی. شب قبلش دور همی در خانه‌ای جمع بودیم  و همان جماعت همیشگی رو برانگیختیم که به این تز دوست گرامی تن در نهند. در اون حیص و بیص منگی مغزی  و شلی عضلانی با این و اون کلی هماهنگ کردم که فردا فلان ساعت فلان جا باشید که فلان جایی که میریم، دیر نرسیم. قول گرفتم که تاخیری تو کارشون نباشه. فردا شد و قرار ما ساعت ۱۱ صبح پایین خونه کسانی بود که بدقول‌ترین همیشگی بودند و نیاز بود یدی سر قرار حاضرشون کنم. صبح شد و ساعت هشت و نیم از کرج راه افتادم که جماعتی از رئوس پراکنده و دور هم گرد کنم. اولی رو جنت آباد سوار کردم، دو تا رو از شهرک. آقایی از دوستان صمیمی و قدیمی هم سختشون بود نزدیکتر برسونند خودشون رو، اونو هم از نوبنیاد سوار کردم و این جماعت رو ساعت یازده آوردم ستارخان (تو فقط فواصل رو لحاظ کن حتما، واسه درک عمق تیکه کلام دایی گرامی به درد می‌خوره). اومدیم سر فلان مکان مورد قرار که دیدیم جا نه تنها خیسه، طرف کارهای دیگه هم کرده و حتی خاک هم نپاشیده روش. زنگ و سوال که پس کجایید بقیه؟! یه سری از بقیه که قرار بود نفراتی رو با خودشون بیارن، در زعفرانیه “نفر”ی رو آوردن و جماعتی رو ناامید کردند. فامیل گرامی هم که دم خونشون بودیم فرمودند مشغول خوردن صبحانه‌اند. این نکته هم خالی از لطف نیست که همین صبحانه‌خواران مذکور بنا بود زودتر برن خرید بکنند که معطل نشیم. بله، بقیه که لطف کردند و رسیدن همونجا ساعت یازده و نیم بود. ناگهان نظر عوض شد و از فلان جایی که قرار بود شب قبل بریم، تصمیم شد بریم بهمان جا. خب به آرنجم. بریم، ظهر شد. تازه خرید مونده، این ماشین بنزین می‌خواد،‌اون یکی هم می‌خواد، ئه ئه یه چیزی یادم رفت، یه سر می‌رم خونه الان زود میام. سرتون رو درد نیارم، ساعت دوازده راه افتادیم و قرار شد عوارضی بپیوندیم به همدیگه که تو جاده با هم باشیم. ساعت دوازده و بیست دقیقه بود که دیدم،‌نه اون دوست گرامی که گفته بود عوارضی نیومده. زنگ و سوال، روشن شد که منظور آقا عوارضی بعد از کرج بوده. گذاشتیم بر حسب سادگی و یک سال کانادا بودنش و راه افتادیم.

رفتیم و نزدیک مکان مورد نظر شدیم، ‌از یکی از دوستام سراغ جای آرومش رو گرفته بودم. ایست بازرسیش رو به ثواب کارهایی که تو ماه مبارک انجام داده بودیم رد کردم و رسیدیم به محل سفارش شده که دیدیم به به، جا واسه سیخ فرو کردن تو زمین هم موجود نیست. نگاه‌ها همگی شیب داشتن سمت من و من هم نگاهی به دوربین. حالا ساعت چند بود؟ چهار بعدازظهر در فاصله‌ای دو ساعته از تهران. گشتیم و گشتیم تا یافتیم مکانی اونور رودخانه‌ای عمیق. عده ای بر این عقیده بودند که امکان عبور وجود نداره. به اختلاف رسیده بودند و بحث بالا بود که ناچار شدیم پاچه بالا بزنیم و نشان دهیم که شدنی‌ست. در این فاصله همه دوربین به دست منتظر سقوط من وسط جریان آب بودند. تا کمر خیس رسیدم اونور. همه خجسته از این بازی، عقیده داشتند حال می‌ده بریم همین جا. دست به دست جماعتی رو رد کردم اونور و بساط برپا شده. در حال برپایی خورد و خوراک و عیش و نوش بودیم که می‌دیدیم فلان چیز فراموش شده و تو ماشینه. این یاداوری با اشاره به سمت چه کسی می‌تونه بوده باشه؟ رودخانه رو ماراتن‌وار بارها طی کردم.

تاریک شد، همه سیر بودند و چشم‌ها شهلا و لب‌ها خندان و استعدادها فوران کرده. عزم شد که بریم کنار ماشین و استعداد تخلیه کنیم. رفتیم و تخلیه کردیم و کمی که خوابید راه افتادیم سمت شهر. شب شده بود و در جاده پر غمزه‌، با چشم‌هایی نیمه کاره پا به گاز فشار می‌دادیم. در یکی از این غمزه ها به کناری کشیدیدم و باز هم تخلیه انجام دادیم. خب اشکالی نداشت، جای پرتی بود، اما شلوغ. کلی مورد تشویق هموطنان با بوق و سوت و چراغ قرار گرفتیم. راه افتادیم و رسیدیدم به اول اتوبان اصلی. یکی از بچه‌ها جدا می‌شد و یه ور دیگر می‌رفت. آنجا هم استعدادها مجال سکوت نداشتند و فوران ادامه پیدا کرد. تذکرها هم سازگار نبود، آب از سر گذشته بود. یکی یکی با التماس و زور و سرکوب سوارشان کردیم که دیگه فیلم تموم شده، راه بیفتید بریم. به هر زحمتی بود راه افتادیم و کرج قرارگذاشتیم که من راه خودم را بگیرم و برم تو لونه خودم. وسط اتوبان کرج رو که دیدید؟ روز آخر یه تعطیلات ناگهان رو هم که چشیدید؟ پلیس هم که می‌دونید چیه؟‌ اینا نمی‌دونستن. به همون مولا و همین آقا نمی‌دونستن. وسط اتوبان به سیم آخر چسبونده بودند و دست از طلب نداشتند. استعدادها ریخته بود بیرون و دستی برای سرکوب نبود. اینو که فرو می‌کردم تو ماشین، از سوراخ دیگه‌ای یکی دیگه بیرون میومد. خلاصه به فربیی آروم شدند و تصمیم به بازگشت گرفتنند.

اما صبر کنید،‌ یه چیزی یادمون رفته بود. یه چیزی به اسم “دنگ”. پول خرج شده بود شب قبل و امروز… نه بهتر بگم، پول خرج کرده بودم دیشب و امروز. دنگ خفیفی هم بود. تعداد زیاد بود و کسی دردی نمی‌فهمید. اما چشم‌ها همچنان شهلا و لب‌ها خندان بود کماکان. جنس دست‌ساز وطنی به این زودی‌ها کوتاه نمیومد. فریادها برآورده شد که دنگ دنگ دنگ… اما گوش شنوایی نبود، آن از این شماره می‌گرفت و این به آن قصه تعریف می‌کرد. فریادها بلندتر شد که دنگ دنگ دنگ… نه، صور ارافیل هم یارای این سرخوشان نبود. معدود نفراتی دست به جیب بردند و سلفیدند. اما بقیه چی؟! اوخ پسر، داشتند لایی می‌کشیدند و دور می‌شدند. باد می‌پیچید به تن من و درب ماشین باز. ایستاده دور شدن چراغ‌هایشان را می دیدم. زمزمه کردم دنگ دنگ دنگ… جوابی نیومد.

صدای خنده‌ای شنیدم، آشنا بود صدا. می‌گفت: ‌” جن.ده خانومتون منم دیگه؟!” آره،‌ من بودم. تو و تو و تو و تو دست در جیب تپل پدر. تو و تو و شما دوتا دست در حساب و حقوق چرب. من؟! دست به آرنج. مثل همیشه.