آوار

یه موقعهایی میشه که آدم دلش می‌خواد بره از وسط اون همه کتاب یه چیزی مثل “تنهایی پرهیاهو” بخونه، یا “جای خالی سلوچ” رو دست بگیره  که دو روز حداقل مزه دهنش تلخ باشه. یا سمفونی مردگان بخونه و وقتی به موومان آیدین رسید خودشم لکنت بگیره. یا “مرگ و پنگوئن” بخونه تا سرما بخزه لای سلولهای بدنش …

یه موقعهای میشه که آدم یه صدای ویولن می‌خواد جوری که انگار آرشه رو روی قلبش می‌کشن، مثلا یه چیزی مثل موزیک متن In the mood for love، یا یه آهنگ می‌خواد که غمش ذاتی باشه، حالا می خواد ظاهرش شاد به نظر بیاد، مثل موزیک متن فیلم underground…

یه موقعهایی میشه آدم دلش می‌خواد یه فیلمی ببینه که سه روز داغونش کنه، یعنی بعد از اینکه از روی فیلم بلند شد، تالاپی بخوره زمین و تا سه روز بلند نشه…

یه موقعهایی آدم دلش می‌خواد اون سی دی کذایی رو از لای سی دی هاش بکشه بیرون و سلکت آل کنه و بزنه رو رندوم و بشینه هی سالیتیر بازی کنه، هی بازی کنه و تمومش کنه و باز بازی کنه …

یه موقعهایی آدم دلش نمی‌خواد ناراحتیش کم بشه، می‌خواد زیرشو زیاد کنه و بزاره بجوشه همینطوری …

یه موقعهایی هست که غم توش هم طول داره،‌ هم عرض، هم عمق…